Takk fyrir mig!

Takk fyrir MR-ingar!  Þetta var nú aldeilis frábært útskriftarafmæli á föstudaginn.  Ég held að ég sé enn að jafna mig bara.  Það voru þó nokkrir góðir sem mættu ekki en æðislegt samt að sjá alla hina því að MR-ingar eru náttúrulega stórkostlegt fólk upp til hópa sem er alltaf jafngaman að hitta og fá sér aðeins í glas með...

Ekki fordómar

Undanfarna daga hef ég staðið sjálfa mig að því að hljóma ótrúlega fordómafull í athugasemdum mínum um fólk.  Hef átt í nokkrum samtölum um hvað telst eðlilegt og hvað skrýtið í fari annarra, útlitslega sem og karakterlega séð.  Að sjálfsögðu er ljótt að tala illa um náungann en er samt ekki í lagi að velta aðeins fyrir sér hvers vegna fólk er eins og það er og stúdera það smá?  Alveg eins og mér finnst margir skrýtnir þá finnst mörgum ég ábyggilega vera alveg stórskrýtin líka.  Hver er svo sem venjulegur þegar maður pælir í því?  Sumir líta til dæmis svo ótrúlega venjulega út að maður setur þá strax í „venjulega“ básinn.  Svo kynnist maður þeim aðeins og þá eru þeir kannski stórspes, svona innst inni.  Annað væri heldur ekkert gaman, þ.e. ef allir væru „venjulegir“ og fyrirsjáanlegir.  Þetta er nú meira bullið í mér en sem sagt, ég er ekki að sýna fordóma þegar ég tala um fólk (allavega ekki svona yfirleitt) heldur finnst mér bara gaman að pæla í fólki og stúdera týpur.  Við erum náttúrulega öll stórundarleg þegar allt kemur til alls...

Á ferð og flugi

Hvað er betra þegar maður er smá lasinn á frídegi en að gleyma því bara að maður sé lasinn (með hjálp viðeigandi meðala í stórum skömmtum) og fara í ferðalag?  Við mútta skelltum okkur upp á Snæfellsnes á mánudaginn þrátt fyrir smá flensu og það var sko miklu skemmtilegra en að hanga heima og vera bara lasin.  Fórum í siglingu og skoðuðum okkur um, mest á bílnum samt.  Mamma má eiginlega bara vera fegin því að ég var ekki alveg í fullu fjöri þessa tvo daga, annars hefði ég líklega dregið hana lafmóða á eftir mér um allt nesið á tveim jafnfljótum.  Mér er nefnilega sagt að ég gangi svolítið hratt – sbr. bloggfærslu samstarfskonu minnar, sem í netheimum kallar sig Tyru, frá 31. júlí.  Ég var sem sagt að sanna fyrir vinnufélögunum að það væri í alvörunni sniðugra að labba heiman frá mér niður í bæ en að taka leigubíl.  Og ég var á háum hælum!