Það kyngir annars niður snjó hér í London í þessum rituðum - meiri snjó en ég hef nokkru sinni séð hér í borg!

Allavega, gleðileg jól og farsælt komandi ár til allra (eða þeirra tveggja eða svo sem lesa þetta ennþá...).  Hlakka til að sjá sem flesta næstu vikuna!

Fjögur störf sem ég hef unnið um ævina:
Bréfberi
Kaffibarþjónn
Búðarkona
Aðstoðarkennari í HÍ
og margt fleira

Fjórar bíómyndir sem ég held upp á:
Hable con ella
Amélie
As Good as it Gets
Börn náttúrunnar

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Víðimelur 21, Reykjavík
Skálatún við Suðurströnd, Seltjarnarnesi
119 Paseo de Grácia, Barcelona
194 Drayton Park, London

Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar:
Desperate Housevifes
Ugly Betty
Peep Show
How to Look Good Naked (þegar mamma var hérna í sumar þá mættum við gok sjálfum trítlandi eftir suðurbakkanum með ungan mann upp á arminn.  meira að segja mamma skríkti eins og gelgja!)

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
Peking
New York
Bahama eyjar
Spánn

Fjórar síður sem ég skoða daglega (fyrir utan bloggsíður):
hotmail.com (ógisslega leim, allir sem eru kúl eru með gmail)
mbl.is
facebook.com
news.bbc.co.uk

Fernt matarkyns sem ég held upp á:
Súkkulaðirúsínur frá Nóa
Bananar
Tælenskt karrý
Jólamatur af öllu tagi

Fjórar bækur/blöð sem ég les oft:
Les bækur yfirleitt bara einu sinni hvert stykki, er núna að lesa Óreiðu á striga eftir Kristínu Marju Baldursdóttur
The London Paper (slúðurblað sem gerir túbuferðina heim úr vinnunni aðeins bærilegri)
The Guardian (laugardagsútgáfa guardian dugir mér sem lesefni í næstum viku)
The Economist (smá vinstri-hægri blanda í gangi hérna)

Fjórir staðir sem ég vildi helst vera á núna:
Er núna heima í sófa með sofandi strák við hliðina á mér.  Það er alveg í lagi sko.
Annars væri ég til í að vera til dæmis í leikhúsi, einhvers staðar í íslenskri náttúru í góðu veðri eða í Vesturbæjarlauginni.

Eru ekki allir búnir að svara þessu bara?  Held ég sleppi því bara að klukka fleiri í þetta skiptið!

Sarah er líka á móti kynlífi fyrir hjónaband og á móti kynfræðslu í skólum því auðvitað mundi slík fræðsla einungis stuðla að hórdómi.  Ofsalega er þetta sniðugt, sautján ára dóttir hennar, ógift (alltaf tekið fram í fréttum) er komin marga mánuði á leið!  Unglingar gera nefnilega alltaf eins og foreldrar þeirra segja þeim.  En hún ætlar víst að giftast barnsföðurnum, líka sautján ára, svo að það er bara gott og blessað.  Aftur, getur konan talað fyrir fjöldann?  Ég er alveg viss um að Bristol Palin mun fara í góðan háskóla og halda áfram með lífið sitt ekki svo ósvipað öðrum sautján ára unglingum þrátt fyrir að eiga lítið barn.  Foreldrar hennar eru nefnilega ríkir og hafa efni á að borga fyrir barnagæslu um ókomin ár.  Ég efast einhvern veginn um að það sama eigi við allar þær 750.000 unglingsstúlkur sem eignast börn í Bandaríkjunum á hverju ári.

Annars á hressari nótum, þá var ég í París um þar síðustu helgi og skemmti mér ljómandi vel.  Alveg yndisleg borg og mikið að sjá.  Svo mikið að við stoppuðum ekki í túrismanum og hélt ég að fæturnir á mér mundu gefast upp alveg nokkrum sinnum á dag!  Ég setti myndir inn á Facebook síðuna mína fyrir þá sem eru þar!

Allavega.  Ég er núna búin að vera í London í viku eftir viku í Reykjavík og veit ekki hvort ég er meira pirruð á margmenninu hérna eða fámenninu í Reykjavík.  Fyrsta daginn minn heima labbaði ég niður í Vesturbæjarlaug og það var bara eins og borgin hefði verið yfirgefin.  Það sást ekki sála á götunum, hvorki gangandi né akandi.  Í dag fór ég svo á Oxfordstræti.  það var spáð rigningu svo ég var að vona að það yrðu kannski ekki allt of margir.  En nei, það var krökkt af fólki eins og ALLTAF á laugardögum, döh.  Og auðvitað allir með regnhlífar svo að fyrir utan að reyna að ganga ekki á annað fólk þurfti maður að passa sig líka að verða ekki fyrir stingandi regnhlífum!

Annars þá fjárfesti ég í nýjum gallabuxum í þessari verslunarferð minni.  Þær eru í þeirri allra minnstu stærð sem ég hef nokkru sinni komist í eða stærð 25 (jafngildir breskri 6-u!).  Ég er alls ekki að grobba mig af því að hafa grennst eða neitt svoleiðis því að ég hef alls ekki grennst neitt og buxurnar eru ekkert pínulitlar. Til samanburðar þá notaði ég gallabuxur númer 28 þegar ég var svona 14 og var pottþétt minni um mig þá en ég er núna.  Ég held að þetta sé samsæri verslunareigenda.  Það er nefnilega miklu meira upplífgandi að kaupa eitthvað í lítilli stærð en stórri.  Ég hef sko alveg sleppt því að kaupa flíkur af því að medium var of lítið...

Boston og nágrenni

• Úthverfalíf í Burlington með tengdó og sætasta hundi í heimi.
• Sæt borg og sæt úthverfi.  Gamalt og nýtt, bandarískt og evrópskt.
• Sætir kaffidrykkir í stórum glösum.  Skruppum meira að segja einn morguninn á náttfötunum í bílalúguna á Dunkin' Donuts til að ná í risa skinny vanilla latte eða eitthvað álíka!
• Stórir bílar og hraðbrautir með mörgum akreinum alls staðar.  Meira að segja Toyota Yaris er stór í Ameríku.
• Mörgæsir og risaskjaldbökur í sædýrasafninu.  Skjaldbökurnar borðuðu sömu tegund af káli og ég.
• Bandaríska frelsisstríðið.  Paul Revere er aðalhetjan á svæðinu og Bretar taldir hin mestu illmenni.
• Stórir skammtar.  Ég kláraði matinn minn allt of oft.
• Búðir.

 New York

• Skýjakljúfar.  Hljómar aulalega en vá, vá, vá, vá!
• Útsýni úr Empire State Building - vá (meira að segja eftir næstum tveggja tíma langa röð).
• Meiri stórborgartilfinning en ég hef nokkru sinni fundið fyrir.  London bliknar í samanburðinum.
• Gengum á einum degi frá syðsta odda Manhattan þaðan sem sjá má Frelsisstyttuna, alla leið upp í miðjan Central Park með viðkomu á Wall Street, í Chinatown, Little Italy, Soho, NoHo, á Fifth Avenue, just name it!
• Brooklyn Bridge við sólarlag - mikil stemning og fallegt að sjá yfir borgina.  
• Morgunverður í nágrenni Wall Street með útsýni yfir möppudýrin sem stjórna heiminum á leiðinni í vinnuna.

Washington

• Patriotismi beint í æð.  Mikil dýrkun og upphafning á forsetum og föllnum hermönnum samanber öll minnismerkin á "The Mall". 
• Ótrúlega sæt og falleg borg sem virðist svo hrein og fín að það er erfitt að ímynda sér að þetta sé eitt mesta morðasvæði Bandaríkjanna.
• Pandabirnir - það er sko frítt inn í dýragarðinn og ég mæli alveg með því að heilsa upp á bangsana!
• Kíktum á Hvíta húsið í gegnum girðinguna (það er minna en ég hélt það væri) en komumst í frían túr um þinghúsið (sem stendur vel undir væntingum hvað varðar stærð og íburð).

Bahamas

• Þetta er óraunverulegi parturinn af ferðinni
• Eftir stutt stopp á hóteli í Miami tékkuðum við okkur inn á "The Majesty of the Seas" (með smá erfiðismunum - ég hafði pakkað grænum snepli sem maður fær við komu til Bandaríkjanna niður í ferðatösku og þurfti að leita að töskunni minni innanum allan farangur hinna 2000 ferðalanganna til að hægt væri að tékka okkur Mike inn)
• Þjónar og þernur á hverju strái - ég hef aldrei gist á eins fínu hóteli og skipið var (ef undanskilin er stærð og gluggaleysi á herberginu!)
• Sól, sandur, túrkísblár sjór, pálmatré og meiri sól.
• Brunninn magi og enn meira brunnið bak. 
• Matur eins og maður getur í sig látið allan daginn ef maður bara gæti.
• Ahhhhh

Það er skemmst frá því að segja að ég hef aldrei til Bandaríkjanna komið og aldrei stigið fæti mínum á skemmtiferðaskip heldur.  Þetta verður því væntanlega mikið ævintýri og gaman frá að segja seinna! 

Ferðinni var haldið út um allar trissur, aðaláfangastaðurinn var samt Vatnahéraðið eða The Lake District sem er nálægt Skotlandi.  Þar eru fjöll og firnindi, stöðuvötn á hverju strái eins og nafnið bendir til og lítil falleg þorp með hlöðnum húsum.  Gasalega sætt bara.  Við komum líka við í Nottingham í bakaleiðinni og stoppuðum í skógi Hróa Hattar.  Þar sáum við risastórt ævagamalt eikartré þar sem Hrói og co söfnuðust saman og þar voru einnig menn sem skutu af boga í anda Hróa og félaga.

Ég set ábyggilega nokkrar myndir á Facebook bráðum fyir þá sem eru þar... 

Á föstudagskvöldið vorum við Mike svo ásamt vinapari viðstödd upptöku á nýjum skemmtiþætti Lily Allen, Lily Allen and Friends.  Vinkonu okkar áskotnuðust miðar og við ákváðum að láta slag standa og skella okkur í áhorfendahópinn.  Þess má geta að þetta var fyrsti þátturinn og við vissum ekkert út í hvað við vorum að fara.  Hoppuðum bara upp í lest eftir vinnu og héldum beina leið í stúdíó BBC í Slough (þar sem Office þættirnir gerast). Ég var með aulahroll allan tímann, fékk fyrst alveg áfall þegar við vorum látin „hita upp“ með því að syngja og dansa áður en upptakan hófst.  Hugleiddi alvarlega að láta mig bara hverfa.  Svo byrjar þátturinn og hvert atriðið var furðulegra en það sem á undan kom.  Nokkrir áhorfendur voru pikkaðir út með spurningalista sem okkur var afhentur í byrjun og látnir segja frá furðulegum hlutum sem þeir höfðu gert.  Við komumst til dæmis að því að einn strák hefði dreymt blautan draum er hann deildi rúmi með vini sínum á ferðalagi og að annar starfaði sem fylgdarsveinn.  Myndbönd voru sýnd af mökun nokkurra dýrategunda - af því að það er svo fyndið - og stutt myndskeið af netinu af fólki sem getur gert furðulega hluti eins og að teygja á sér andlitið óvenjulega mikið.  Gestirnir voru samt alveg nokkuð áhugaverðir þó að samtölin sem þeir áttu við Lily hafi verið frekar þunn.  Þeir voru leikararnir David Mitchell úr snilldarþáttunum Peep Show og Cuba Gooding Jr. sem fór úr peysunni á sviðinu (hot hot hot).  Svo var þar líka þessi gaur: og tvær miðlungsgóðar hljómsveitir.  Mæli hvorki með þessum þætti, né að vera áhorfandi í sjónvarpssal - upptakan tók um 3 tíma og við vorum látin standa allan tímann.  Eftir á vorum við svo næstum föst í Slough því að við fengum ekki leigubíl frá stúdíóinu á lestarstöðina og bara rétt náðum síðustu lestinni tilbaka til London.  

Hvað segir maður annars þegar maður hefur ekkert skrifað í einn og hálfan mánuð?  Ég útskrifaðist í desember og er núna komin með MSc gráðu (textinn í höfundarboxinu á þessari síðu er löngu orðinn úreltur), fór heim um jólin, kom aftur til London og svo er bara allt við það sama, það leikur allt í lyndi.  Eru ekki engar fréttir góðar fréttir?